De Cultuurkrant - Bert van Meeuwen, bevlogen muzikant september 2007

HARDINXVELD-GIESSENDAM – Als ik saxofonist Bert van Meeuwen ga interviewen
klinkt binnen no-time zijn mobiel. Daar de dame aan de andere kant een nogal doordringend stemgeluid bezit, merk ik dat het gaat over het inspelen
van een partij bij een plaatopname. Bert geeft korte zakelijke antwoorden en informeert naar wat directe gegevens. “Je hoort nog van me”, zegt hij vervolgens.
En tegen mij: “Sorry, ik zet hem onmiddellijk uit.”


Bert is muzikant sinds zijn vroege tienerjaren, in eerste instantie als zanger/gitarist in allerlei Gorcumse bandjes in de turbulente sixties.
“Zoals veel van mijn leeftijdgenoten kwam ik met popmuziek in de jaren zestig vooral in aanraking via Radio Luxemburg. Muziek had in de jongerencultuur een veel belangrijkere plaats dan tegenwoordig.
Dat had natuurlijk ook alles te maken met het feit dat we bijna niets hadden. Een tv met één net en een radio. Van een computer of mp3 speler was nog geen sprake. Ik wilde zelf graag spelen en kreeg van mijn vader, toen ik overging naar de tweede klas van de middelbare school, een gitaar. Een wereldgeschenk.
Al gauw speelde ik met buurtgenootjes in allerlei bandjes. En platen kopen natuurlijk. De lp’s hadden vaak fraaie hoezen, waarop je soms de vingerzettingen kon zien van de artiesten die erop speelden en die probeerde je meteen zelf ook uit. In de band Enoch Arden kwam ik in contact met RonKrop en die is muzikaal gezien toch behoorlijk bepalend geweest in mijn verdere muzikale carrière.”
“Na de havo volgde ik de huidige pabo en daarna ging ik naar het conservatorium. Mijn vrouw Trudy werd wel meteen lerares en verdiende dus eigenlijk de kost, maar ik kluste wel bij. Zo gaf ik een uur of tien per week muziekonderwijs aan de vroegere Da Costa mavo en dirigeerde ik koren. Onder andere in Heukelum, waar ik voor het eerst echt in contact kwam met de sax. Er lag daar een alt voor oud vuil en die mocht ik meenemen. Een week later speelde ik al mee in een schoolband. Een sax was natuurlijk in de moderne muziek belangrijk bij de rhythm & blues in de tweede helft van de jaren veertig, maar ook in de bands van rock ‘n’ roll pioniers als Ike Turner, Little Richard, Fats Domino en Bill Haley, maar toen ikzelf in de muziek actief werd was het instrument zo’n beetje uitgerangeerd. Met de komst van de fusionmuziek in de eerste helft van de jaren zeventig – denk bijvoorbeeld aan Miles Davis, Zappa en Colosseum,
belangrijk bij de rhythm & blues in de tweede helft van de jaren veertig, maar ook in de bands van rock ‘n’ roll pioniers als Ike Turner, Little Richard, Fats Domino en Bill Haley, maar toen ikzelf in de muziek actief werd was het instrument zo’n beetje uitgerangeerd. Met de komst van de fusionmuziek in de eerste helft van de jaren zeventig – denk bijvoorbeeld aan Miles Davis, Zappa en Colosseum, en in Nederland heeft ook Hans Dulfer veel bijgedragen – kwam de sax weer duidelijker in beeld.”
“Na het conservatorium, waar ik schoolmuziek heb gestudeerd met daarbinnen als hoofdinstrument piano, ben ik gaan spelen met de band van gitarist Jan van Harten, waar ook drummer Jan Rietveld in zat. Met hem speel ik trouwens nog steeds. Naast de Da Costa kreeg ik een baan in Schoonhoven, die ik een jaar gecombineerd heb gedaan om vervolgens alleen op de laatste school les te gaan geven. Ik was halverwege de jaren tachtig door Ron ook gevraagd voor zijn band El Kroppo. Dat is de tien jaar daarna erg leuk geweest. Singletjes gemaakt, een paar cd’s en veel optredens. En het nodige live radio- en tv werk.”
“Les op de sax had ik echter niet gehad; ik was puur autodidact. Van Trudy heb ik voor mijn verjaardag vijf lessen gekregen bij Peter Broekhuizen die in de band van Candy Dulfer speelde. Dat was wederzijds dermate aardig, dat ik er anderhalf jaar ben gebleven, vooral om meer verdieping in mijn spel te creëren.
Ik ben destijds ook overgestapt van alt- naar tenorsax op aanraden van Peter, die letterlijk zei: ‘Jij bent veel meer een tenorsaxofonist.’ Dat vond ik inderdaad nog lekkerder. Om wat ik er leerde beter in praktijk te brengen ben ik Bert’s Bop begonnen, waar ook gitarist Wim Krauweel in speelde. Veel opgetreden, van grote festivals tot kleine kroegjes en twee cd’s gemaakt.”
“Van het een kwam het ander. Ik ging als gastsolist spelen met Jazz Affair en via de contrabassist Jules kwam ik in contact met De
Goudreinetten, waar ik ook veel mee heb opgetreden. En een cd gemaakt, Schipperen, met alleen werk van Wim T. Schippers.
Waarbij je dus al snel te maken krijgt met Clous van Mechelen, maar ook Wim T. heeft zich er wel degelijk mee bemoeid en zelfs een vocale bijdrage geleverd voor de plaat.”
“Via stagiaire en huidige collega Stephan Weeda, die als toetsenist speelde in Barking Luke and the Gadget Bluesband, ben ik met hen ook gaan meespelen en de nieuwe cd van die band staat op uitkomen.
Een ontzettend talentvolle band die barst van de creatieve ideeën. Tot nu toe zwaar ondergewaardeerd.
Maar ik heb veel meer gastoptredens
gedaan, zoals in de band van zangeres Anja, die het tot finaliste schopte bij de X Factor en bij mijn exleerling Jamai, die nu een grote musicalster aan het worden is. Een filmpje van hem is zelfs bij ons thuis in de badkuip opgenomen.”
Bert schiet nu in de lach: “Je weet af en toe niet wat je meemaakt.”
Jamai is niet de enige die profijt trok van Bert’s muzieklessen. Op zijn scholengemeenschap zette hij een jaarlijkse musical op touw, die bij de uitvoering zes avonden achtereen een uitverkochte zaal van zo’n 500 mensen opleverde en waarvan vervolgens de gemaakte cd’s gretig aftrek vonden. Bovendien Bovendien schreef hij de muzieklesmethode Soundcheck voor het voortgezet onderwijs op twee niveaus, waarbij het uitgangspunt dezelfde is als waarop hijzelf in de muziek belandde: eerst een beetje leren spelen en dan pas de theorie.
Of dat allemaal niet genoeg is speelt hij als gast bij de Nederlandse Joe Cocker tribute groep Joe Undercover en natuurlijk in de Eelco Gelling Band, die dit jaar tweemaal naar Hongarije ging om ondermeer op te treden tijdens een groot festival in Boedapest op 14 augustus.
“Met Ron Krop als leadzanger. Je ziet, toch wel een rode draad door mijn muzikale loopbaan; we komen elkaar steeds weer tegen. Er is nu een live-cd in voorbereiding, die wordt uitgebracht door mfm Records, waar we terecht zijn gekomen nadat het contract met Munich ondanks de in de pers enorm goed ontvangen en inmiddels uitverkochte cd On The Road van twee jaar geleden werd verbroken.
Dat gold overigens voor alle jazz- en bluesacts die bij die maatschappij zaten.”
Omdat Bert niet alleen als leraar, maar ook als muzikant en schrijver actief is kan hij zonder twijfel een muzikale workaholic genoemd worden. Hoewel een biertje op zijn tijd er ook wel in wil. www.bertvanmeeuwen.nl .
~ AART ROZA OVER SAXOFOON SPELEN ~
 

Terug