Block 29 April 2005

Zoals het voorjaar in de lucht kan hangen, zo hangt ook het nieuws over dit album van de Eelco Gelling Band al een poosje in de lucht. De Nedermaster van de bluesgitaar is gelukkig nog altijd bezig met muziek. Lange tijd stond hij achteraf in diverse bands te spelen, maar altijd behield hij dat herkenbare geluid.


Grote namen als Van Morrison wilden hem bij hun band inlijven, maar het was Golden Earring die hem aan de haak sloeg. In krap drie jaar maakte hij met de Earring drie albums, waarna hij tijdens een Amerika-tour uitstapte. Ook nieuwe pogingen met Cuby strandden, waarna Eelco in de obscuriteit verdween. Inmiddels is hij al enige jaren te zien als stergitarist in de band van de Gorinchemse zanger/gitarist Ron 'El Kroppo' Krop, waar het hem uitstekend bevalt. Op de cd 'On The Road' valt overduidelijk zijn muzikale rol te onderkennen. De band speelt diverse stijlen, waar Eelco op zijn eigen unieke manier zijn solo's doorheen breit. Soms is het erg bluesy, dan weer tovert hij prachtige jazz-lickjes en akkoorden uit de oude Les Paul. Altijd smaakvol en avontuurlijk. Ron Krop is een bezield zanger, die met een klaaglijke ondertoon in de stem werkelijk elk repertoire aankan. Begeleid door een stelletje puike muzikanten zoals Bert van Meeuwen op sax, Willem van der Schoof op Hammond, bassist Arjen Rijsdijk en drummer Jeffrey van Duffelen, hanteert hij een vrije manier van musiceren, wat het album een live-sfeer meegeeft. Dat Krop's zoon Emiel er lustig op los rapt, is natuurlijk een ander aspect van die vrijheid. Van de twaalf tracks moeten we eigenlijk het intro van 24 seconden en de beide outro's van pakweg een minuut aftrekken. Drie van de dan overblijvende negen stuks zijn covers. 'Stingin' Eyes' opent met het type slide-werk dat we nog kennen van 'To Blind Too See', waarbij de zang je meteen in de kraag grijpt. De fraaie traditional 'Deep Elem Blues' krijgt een lekker trekkende begeleiding mee, beloopt zes minuten en bevat een vleugje funk. 'Somebody Knows' shuffelt lekker weg, met op de achtergrond het fenomenale gitaarwerk van Eelco, te herkennen aan al die razendsnelle loopjes. Hij is duidelijk degene die dit nummer draagt. 'Travellin' Man', een train song, klinkt alsof het beroemde Ry Cooder koortje ervoor is gezet, terwijl Eelco wederom verbazend inventief speelt. Funkwerk is te genieten in '(I've Been) Down This Highway Side'. Alle muzikanten krijgen wel de kans om te laten horen wat ze in huis hebben. Willem van der Schoof en Emiel Krop zijn aan de beurt in 'Got To Get Moving' en gaan daarin vreselijk tekeer. Bijna echt janken dwingt 'After A While (You Will Be Sorry)', waarin een messcherpe gitaarsolo de ellende toch weer draaglijk maakt. En met een titel als 'You Talk Too Much' voel ik dat ik snel een punt moet draaien aan dit stukje. Als zo velen heb ik Eelco Gelling altijd enorm bewonderd. Met deze prima band achter zich is er minder reden dan ooit om daarop opeens terug te komen. Hij is en blijft een puike gitarist, die bovendien niets aan zeggingskracht heeft ingeboet. Nu hij weer on the road is, kan ik niets anders uitbrengen dan: keep on trucking! (Dik Zorgman)
 

Terug